Το απονενοημένο νόημα επετείων παρελάσεων και άλλων τινών

του π. Δημητρίου Θεοφίλου στο amen.gr

Για άλλη μια φορά, η τυπολατρία,  η συνήθεια και η ταρίχευση, επικρατούν του νοήματος του χθες, της ουσίας του σήμερα και της φρέσκιας ενατένισης του αύριο.

Δοξολογίες για τις νίκες του «έθνους των αστών», εκ των οποίων ποτέ κανένας  δεν πολέμησε πουθενά, αυτών που ακόμα και τις στρατιωτικές θητείες τους αν δεν τις εξαγοράζουν, τις πέρασαν και τις περνούν στο πεντάγωνο, δίπλα στο σπίτι τους. Αγώνες  όπου πάντα ο λαός πολεμάει και ματώνει, μα ενώ στην αρχή νικάει, προς το τέλος πάντα κάνει συμβαίνει, προδίδεται και χάνει, επιστρέφοντας σιδηροδέσμιος στις αλυσίδες του.

Τις μέρες των επετείων αρκετοί ψάχνουν και αναρτούν στα μπαλκόνια τους σημαίες, με ανεπίγνωστο πατριωτικό οίστρο, οι περισσότεροι, όταν αυτό το ίδιο το σύμβολο της σημαίας έχει ακυρωθεί στο ίδιο το συλλογικό ασυνείδητο ενός κράτους, που τρώει σαν άλλος Κρόνος τα παιδιά του, ενός πολίτη, που ψάχνει την ευκαιρία να εξαπατήσει το κράτος και τον συμπολίτη του, ως αδήλωτος κοινωνικός λαθρεπιβάτης και ημι-παράνομος, διασφαλίζοντας τα συμφέροντά του σχεδόν πάντα, σε βάρος του γενικότερου καλού και της κοινωνικής ανοχής και αντοχής.

Τις μέρες των  επετείων, κάποιοι μιλούν για νίκες και εποποιίες του έθνους, μιλούν για το φρόνημα των Ελλήνων που πολεμούν σαν ήρωες, μιλούν για την λεβεντιά και τον πατριωτισμό των Ελλήνων, για τα συγχαρητήρια που μας έδιναν εχθροί και φίλοι. Στους πανηγυρικούς της ημέρας, εκφωνούνται μισές αλήθειες, φουσκωμένες φαντασιώσεις και πολύ ανοησία.

Οι παρελάσεις έχουν καταντήσει μια θλιβερή ανάμνηση, απολιθωμένης στο χρόνο, δίχως νόημα, με στρατιώτες να παρελαύνουν υποχρεωτικά, με οπλικά συστήματα ελαττωματικά και πιο ελαττωματικούς αυτούς που καλούνται να πάρουν πολιτικές και στρατιωτικές αποφάσεις όποτε αυτά χρειαστεί να χρησιμοποιηθούν.

Μαθητές που σέρνονται… ασυγχρόνιστοι με άδεια βλέμματα γεμάτα απελπισία, με ενδυμασία παράταιρη για μια ώρα τιμής σε νεκρούς  και κάποιους «παλιάτσους», που επιμένουν να παριστάνουν τους επίσημους, επάνω σε κάποιες «μετέωρες» υπαρξιακά και κοινωνικά εξέδρες, στολισμένοι με τα πλουμιστά παράσημα και διάσημα τους, εμβλήματα του κάποτε, που έχουν χάσει από καιρό το περιεχόμενο και την επικαιρότητά  τους, για το λόγο ακριβώς πως οι φορείς τους, παραμένουν φορείς αναχρονισμού, συμβιβασμού, επιορκίας  και οπισθοδρόμησης.

Η εμμονή σε τέτοια παρωχημένα και απο-νοητοδοτημένα σχήματα, αποτελεί κακόγουστη «παράσταση» όπου και όποτε λαμβάνει χώρα, που όχι μόνο δεν τιμά το χθες, αλλά το εξευτελίζει με τον χειρότερο τρόπο.

Κάποτε σ’ ένα σχολείο, ένα παιδί ρώτησε, με περισσή παιδική αφέλεια: «μα καλά γιατί ενώ όλοι οι λαοί του κόσμου γιορτάζουν της απελευθέρωση, εμείς την 28η Οκτωβρίου επιμένουμε να γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου». Πραγματικά ένα αφελές παιδικό ερώτημα, το οποίο η συντεταγμένη πολιτεία με την επικουρική στήριξη της εκκλησίας έχει αφήσει αναπάντητο, αφού όλοι εμείς οι μεγαλύτεροι, οι λιγότερο ή περισσότερο ηλικιωμένοι, θεωρούμε αυτονόητη την επέτειο, εφ’ όσον έτσι την βρήκαμε…

Μα αν γιορτάζαμε την απελευθέρωση σίγουρα κάποιοι θα είχαν «ζήτημα», με πρώτη την αστική τάξη,  που «έπαιζε» τυφλόμυγα, αμπάριζα, κρυφτό και κυνηγητό στη Μέση Ανατολή, με προεξάρχοντα τον «άνακτα», και στη συνέχεια η διοικούσα εκκλησία, που εκτός μετρημένων φωτεινών εξαιρέσεων, δεν συνέτεινε και πολλά στη αντίσταση του ελληνικού λαού, για την απελευθέρωση της πατρίδας, αφού από κοινού με τη διορισμένη  κυβέρνηση του Καΐρου, αποδέχτηκαν να εναλλαχτεί η ιταλό-γερμανική κατοχή, με την αγγλική και αμερικανική στη συνέχεια και ως σήμερα.

Μια εκκλησία, που αντί να αγκαλιάζει τα αλληλο-σπαρασσόμενα παιδιά της και να τα κρύψει στο κόρφο της σαν τροφός και στοργική μάνα, επέλεξε να είναι με την πλευρά των «νικητών» του Γράμμου και του Βίτσιου, επέλεξε να αποκλείσει ένα κομμάτι του ελληνικού λαού,  και στη καθημερινότητα να συνδράμει, ο «παπάς» τον «χωροφύλακα», για την ιδεολογική και βιολογική εξαφάνιση ενός μέρους βαπτισμένων χριστιανών, με λιγότερες ή περισσότερες θρησκευτικές ανησυχίες, σφραγίζοντας μια εποχή με την ταύτισή της με την άρχουσα αστική τάξη, τους συνεργάτες των εκάστοτε κατακτητών και  ως θεραπαινίδα  υλικών και ενδο-κοσμικών επιδιώξεων που την στοιχειώνουν έως και σήμερα.

Δημοσιευμένο στο amen.gr


"Με τη δική σας φωνή"-Στήλη στο http://gerontaspaisios.gr
“Με τη δική σας φωνή”-Στήλη στο http://gerontaspaisios.gr

Με τη δική σας φωνή

Αναζητώντας ανθρώπους που σκέφτονται ελεύθερα, πέρα από τα στεγανά που μας επιβάλουν τα ΜΜΕ, τολμάμε να ανοίξουμε ένα δημόσιο βήμα για ΟΛΟΥΣ.

Με χαρά θα φιλοξενήσουμε τις σκέψεις σας, τις αγωνίες και τους προβληματισμούς σας. 

Επιλέξτε τα θέματα που θέλετε να σχολιάσετε και αποστείλετε τα άρθρα σας μέσω email στο [email protected] με μοναδική παράκληση να μην περιέχουν υβριστικό, εθνικιστικό ή ρατσιστικό περιεχόμενο.