Πώς ήρθε στην κατοχή του π. Χρήστου το ιερό δισκοπότηρο του γέροντα π.Τύχωνα…

​​Στην κατοχή του π. Χρήστου στον Τρίλοφο βρίσκεται ένα σπουδαίο ιερό κειμήλιο.
​Ένα Άγιο Δισκοπότηρο Ρωσικό, με το οποίο λειτουργούσε ο Άγιος γέροντας π.Τύχων ο Ρωσικής καταγωγής Αγιορείτης πνευματικός.
​«Μου το χάρισε ο μακαριστός Μάρκος Θεοδωρακόπουλος, που ήταν φίλος, συνεργάτης αλλά και σαν πατέρας μου. Τον γνώρισα από την πρώτη στιγμή που βρέθηκα στον Τρίλοφο», μας περιγράφει με συγκίνηση και νοσταλγία ο π.Χρήστος.

Holy_1
​«Ο Μάρκος πήγαινε συχνά στο κελάκι του π.Τύχωνα (μάλιστα είναι αυτός ο έμπορος, που του χάρισε ένα ζευγάρι πλαστικά παπούτσια από το μαγαζί του, που διατηρούσε στη Θεσσαλονίκη και φορούσε τις τελευταίες δεκαετίες ο π.Τύχωνας).
​Πολλές φορές τον λειτουργούσε ψάλλοντας στις ακολουθίες του. Yπήρχαν μερικές στιγμές, που έψαλλε ο Μάρκος και μέσα στη νύχτα του έλεγε ο γέροντας:
“Ψάλε εσύ παιδάκι μου επιστρέφω αμέσως, πάω να κοινωνήσω εδώ δίπλα κάτι γεροντάκια”.
Έβγαινα και εγώ από πίσω του έξω και έβλεπα ότι ήταν πίσσα σκοτάδι και ο παππούλης είχε εξαφανιστεί.
​Περνούσε καμιά ώρα μπορεί και περισσότερο και εκεί που έμενα στο στασίδι μου και με ψευτοέπαιρνε ο ύπνος χωρίς να τον καταλάβω πως μπήκε τον άκουγα από την Ωραία Πύλη ‘μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε’. Αλλά και ξύπνιος να ήμουνα πάλι δεν τον έπαιρνα είδηση πως έμπαινε στο Ιερό Βήμα.
Αυτό θα είχε γίνει δεκάδες φορές. “Που πήγες γέροντα;” του έλεγα, ‘να πήγα παιδί μου εδώ δίπλα’. “Μα γέροντα νύχτα σκοτάδι είναι, που και πώς πήγες;” Αυτός έσκυβε με ταπείνωση και δεν έλεγε τίποτε παραπάνω.
​Ένα πρωί όταν ξύπνησα, μου είχε πει ο Μάρκος, δεν άντεξα επέμενα πολύ να μου πει τι γίνεται και τότε ο γέροντας έσκυψε το κεφάλι του και λίγο κουνώντας το από ταπείνωση και συστολή, που θα έλεγε κάτι τόσο πολύ μεγάλο θαύμα.
​”Να παιδάκι μου εκεί… να απέναντι” και έδειξε τις πλαγιές από την κορυφή του Άθωνα.
​”Εκεί έχει κάτι ασκητές που ζουν μέσα στα δάση και τις σπηλιές μακριά από τον κόσμο τους οποίους δεν βλέπει ποτέ κανένας… και να θέλουν και αυτοί να μεταλάβουν”.
​Και πως πας εκεί γέροντα μέσα στην νύχτα είκοσι ώρες δρόμο;
​”Ε τι να πω παιδάκι μου… έύκολο είναι”.
​”Τι εύκολο βρε γέροντα;”

​Πετούσε λοιπόν. Πετούσε με το Αγιοπότηρο μαζί!

​Ο Μάρκος συνέχισε με δάκρυα τη συζήτηση.
​Μετά το Πάσχα του 1968 είχα πάει στη τελευταία λειτουργία με το γέροντα και όταν έφευγα μου λέει ‘Να έρθεις οπωσδήποτε μετά τον Δεκαπενταύγουστο σε θέλω’.
​Πήγα όπως μου το ζήτησε.‘Μάρκο δεν θα μπορέσω να ξαναλειτουργήσω να πάρεις αυτό είναι το Άγιο Δισκοπότηρο μου και να το δώσεις όπου σε πληροφορήσει η ψυχή σου.’
Ήταν πάρα πολύ Αγία και τρυφερή ψυχούλα ο π.Τύχωνος. Είχε προβλέψει από πολύ καιρό πριν το τέλος της ζωής του. Μάλιστα τις τελευταίες βδομάδες είχε ζητήσει από τον άλλον Άγιο της παρέας με ευαίσθητη και τρυφερή ψυχούλα κι αυτός, να μείνει κοντά του.
Πήρα την ευχή του και ήταν η τελευταία μου είπε ο Μάρκος. Στις 10 Σεπτέμβρη έφυγε σαν άγγελος από την ζωή.

​Ήρθε μια μέρα ο Μάρκος στην εξομολόγηση, μας λέει ο π.Χρήστος, και μου είπε: “Πάρτο παπά μου, μέρες τώρα βλέπω τον π.Τύχωνα και λέει “να το δώσεις στον π.Χρήστο να το λειτουργεί στο εκκλησάκι, που θα φτιάξει για τον γέροντα Παΐσιο”.
​Κλάψαμε πολύ και οι δύο το πήρα το καταφίλησα και το μεταφέρω όταν λειτουργώ στο εκκλησάκι μου και νιώθω σαν να είναι κάθε φορά και οι δύο τους εκεί μαζί μας.
​Το Αγιοπότηρο δόθηκε στον π.Χρήστο το 1999. Το εκκλησάκι χτίστηκε το 2007. Και ο γέροντας Παΐσιος ανακηρύχθηκε Άγιος το 2015. Ο π.Τύχωνας τα είδε όλα πως και πότε θα γίνουν. Μεγάλος Άγιος και αυτός της εκκλησίας μας. Ας έχουμε τις ευχές τους.

Ακολουθήστε την προσπάθεια μας στα κοινωνικά δίκτυα

http://www.facebook.com/gerontaspaisios.gr
http://twitter.com/paisios_gr
http://www.youtube.com/gerontaspaisiosGR
http://plus.google.com/+GerontaspaisiosGr/

Ηλεκτρονική επικοινωνία
[email protected]