Ο θηλασμός της μάνας (μια μικρή αληθινή ιστορία)

2 Νοεμβρίου, ημέρα αφιερωμένη στο μητρικό θηλασμό, και στην ηλεκτρονική μας σελίδα έφτασε μια υπέροχη ιστορία. Σας την προσφέρουμε…

Καλημέρα σας είμαι η Γεωργία Σίσκου από τη Βέροια Ημαθίας. Μητέρα στο δεύτερο παιδάκι ένα κοριτσάκι με γλυκό προσωπάκι και πανέμορφα γαλανά ματάκια. Χα χα γνήσια Ελληνίδα κι εγώ, που το δικό μου ζουζουνάκι είναι πιο όμορφο απ όλα τα μωρά του κόσμου.

Ήρθε η ώρα της Βάπτισης και όλες οι μαμάδες θέλουμε να γίνουν τα πάντα τέλεια άλλωστε η βασίλισσα μας που βαπτίζεται αξίζει τον κόπο και την αγωνία και την προσπάθεια,  βασίλισσα είπαμε βαπτίζουμε. Συζητώντας δεξιά και αριστερά φτάσαμε σε ένα χωριό έξω από τη Θεσσαλονίκη.

Δεν σας κρύβουμε ότι είχαμε αγωνία το που θα πάμε γιατί η εμπειρία μας από τη βάπτιση του πρώτου μας παιδιού ήταν λίγο ζόρικη σε πολλά επίπεδα.  Αυτό που με είχε ζορίσει όμως περισσότερο ήταν η απάντηση που μου έδωσε ο παπάς όταν τον ρώτησα αν μπορώ να θηλάσω το παιδάκι μου κάποια στιγμή.

thilasmos3

thilasmos1

– “Μέσα στον ναό;” με ρώτησε κάπως αυστηρά. “-Ε ναι πάτερ μου, που να πάω έξω βρέχει” του απάντησα.

Τι ήθελα και τον ρώταγα άστραψε και βρόντηξε:

-Όχι παιδί μου και φυσικά όχι, ο ναός είναι τόπος ιερός και δεν βγάζουμε τα στήθια μας έξω”.

“-.. μα πάτερ μου..”,

προσπάθησα να απαντήσω αλλά ο ίδιος κοφτά και απότομα φώναξε “-ΟΧΙ  και δεν έχει άλλη κουβέντα αν θέλεις κάνεις τη βάπτιση αν δεν θέλεις τελειώνουμε!”.

Έκανα πίσω μπήκαμε στο ναό κάναμε τη βάπτιση με βαριά καρδιά και φύγαμε με πολύ προβλημματισμό και αγανάκτηση… “Άραγε..”, σκέφτηκα, “..η Παναγία θήλασε το μικρό Χριστό; και αν ναι γι αυτήν ήταν ή δεν ήταν αμαρτία”;

thilasmos5

Σήμερα, λοιπόν, φτάσαμε στον Ναό για τη βάπτιση του δεύτερου παιδιού μας με την αγωνία για το τι θα βρούμε αλλά και την ελπίδα, που μας είπαν κάποιοι ότι εδώ είναι αλλιώς…

Φτάνουμε, κατεβαίνουνε και αρχίζουμε να βγάζουμε τα αναγκαία. Στην πόρτα βλέπουμε έναν ιερέα με άφθονη λευκή γενειάδα.. “-Ωχ”, είπα, “..κι αυτός παραδοσιακός.. φαίνεται ίδιος θα είναι..”.

Πριν κάνω όμως δεύτερη σκέψη, άκουσα μια δυνατή καλημέρα κι ένα γλυκό χαμόγελο φώτισε το πρόσωπο του! “-Μπαμπάς, μαμά, νονός και νονά να έρθουν τώρα μέσα για υπογραφές!” φώναξε δυνατά.

Πήγαμε όλοι αμέσως στο βάθος του ναού και καθίσαμε στις καρέκλες ήρθε και κάθισε και ο παπάς δίπλα μας. Μας ρώτησε τα ονόματα, υπογράψαμε και άρχισε να μας λέει λόγια γλυκά και όμορφα για το μυστήριο.Έλα μου όμως που εγώ ήθελα να ρωτήσω γιατί είχα αγωνία..

“-Πάτερ μου μπορώ να ζητήσω κάτι?”

“-Ναι παιδί μου ότι θέλεις..”

“-Να, ξέρεις πάτερ μου, πως να το πω…”, κόμπιασα λίγο, “..αν χρειαστεί, μπορώ να βάλω το μωρό μου για λίγο στο στήθος μου?”

thilasmos4

Το είπα και έσκυψα το κεφάλι μου και περίμενα την απάντηση. Αυτός όμως δεν απαντούσε… Σήκωσα τα μάτια μου είδα το πρόσωπο του να λάμπει αλλά από τα μάτια του να κυλάει ένα δάκρυ..

Σαστισμένη λίγο από το θέαμα, τον κοίταγα στα μάτια…

“-Αχ βρε καρδούλα μου γλυκιά πόσο πολύ με συγκίνησες..” είπε ο παπάς.

“-Γιατί παπά μου;”

“-Μα γιαυτό που είπες ψυχή μου… κάθε φορά που ακούω για μια μαμά ότι θηλάζει νιώθω πως βλέπω μια μικρή Παναγιά μπροστά μου και θέλω να της φιλήσω το χέρι..” και αμέσως έσκυψε να μου πιάσει τα δικά μου χέρια.

thilasmos6

“-Τι λες παπά μου, μα δεν έκανα κάτι ιδιαίτερο… αυτό που πρέπει να κάνει κάθε μανούλα.”

“-Πόσον μηνών είναι το μωράκι σου;” ρώτησε ο παπάς.

“-17 μηνών παππούλη μου.”

“-17 μηνών..”, μονολόγησε ο παπάς, “..και την θηλάζεις ακόμα; Τι υπέροχο που είναι… και με ρωτάς γιατί δακρύζω; Χρόνια τώρα προσπαθώ να πω για την αξία του θηλασμού…”

Μας είπε πολλά και το πρόσωπό του έλαμπε από χαμόγελο αλλά και τα δάκρυα του συνέχιζαν να κοιλάνε… κάπου σταμάτησε απότομα. “-Πάμε είπε τώρα, οι καλεσμένοι μας περιμένουν.”

Ξεκινήσαμε το μυστήριο γλυκό και υπέροχο. Ο παπάς μάζεψε όλα τα παιδιά γύρω από την κολυμβήθρα και τους εξηγούσε διάφορα για το τι κάνουμε κάθε στιγμή. Τα έβλεπα όλα αυτά και σκεφτόμουνα, αλήθεια υπάρχουν και τέτοιες καρδιές και τέτοιοι άνθρωποι…

Φτάσαμε στο τέλος και εκεί η έκπληξη ήταν μεγαλύτερη. Ο παπάς είπε λόγια όμορφα, γλυκά, ζεστά, γεμάτα αγάπη και ανθρωπιά. Λόγια για το Θεό και τη ζωή μαζί.. τόσο που δεν ήθελα να τελειώσουν. Στο τέλος έπλεξε ένα σπάνιο εγκώμιο για το θηλασμό της μάνας… είπε, είπε, είπε και τα μάτια του έλαμπαν από χαρά και τα δάκρυα πάλι έτρεχαν από τα μάτια του… δάκρυα έτρεχαν και από τα δικά μου μάτια… έριξα μια ματιά γύρω μου και είδα ότι όλοι ήταν δακρυσμένοι…

Το τέλος όμως είχε φινάλε χαρούμενο… ο παπάς σταματάει το λόγο του..

“-Μπαμπά θέλω να σου πω κάτι… με μένα πιάνει σίγουρα μια παροιμία! έπιασε, θέλω να πιστεύω σε όλα τα μωρά που βάπτισα μέχρι τώρα!”

“-Δηλαδή παπά μου;”, ρώτησε ο παππούς.

“-Να βρε παιδιά μου, όταν μεγαλώνει ένα παιδάκι και ζωηρεύει πολύ τι λέτε όλοι; εσένα παιδάκι μου τρελός παπάς σε βάπτισε!”

Γέμισε γέλια και χαρά ο ναός… Είναι μεγάλη τέχνη τελικά να μπορείς να μαγειρεύεις μαζί και τόσο νόστιμα τη συγκίνηση με τη χαρά και ότι λες να το σερβίρεις με ελπίδα…

Αποχαιρετιστήκαμε με τον παπά με μια τεράστια, γλυκιά και ατελείωτη αγκαλιά, πήγαμε και ξανά πήγαμε για εξομολόγηση και για λειτουργία, γίναμε φίλοι μαζί του και είμαστε πολύ περήφανοι γιαυτό. Όσοι δεν τον γνωρίσατε χάνετε. Αλλά και όσες δεν θηλάζετε, χάνουν τα μωρά σας!