Οι καμπάνες μιας άλλης λογικής

Μεγάλη Τρίτη… Χτύπησαν πάλι οι καμπάνες τη γνωστή ώρα Χτύπησαν πάλι όπως κάθε φορά τέτοια ώρα, τέτοια εποχή… Τι έχουν να πουν αυτές οι καμπάνες στο σύγχρονο άνθρωπο; Τον άνθρωπο του Δυτικού κόσμου, το παιδί του Διαφωτισμού που αποθέωσε τη λογική του και έκανε Θεό τον εαυτό του;

Αν αυτός ο άνθρωπος του Δυτικού κόσμου, ο καθένας από μας δηλαδή, ανταποκρινόταν στο κάλεσμα της καμπάνας, θα βρισκόταν αντιμέτωπος με μια κατάσταση προκλητική για τον τρόπο σκέψης και τα ήθη του. Θα είχε την ευκαιρία, μέσα από «τραγούδια» σε μια ακατάληπτη ίσως για αυτόν γλώσσα να πλάσει στο μυαλό του μια κινηματογραφική ταινία με πολλές, αντιφατικές εικόνες. Θα έβλεπε μια πόρνη να σκουπίζει τα πόδια του Χριστού και Εκείνος όχι μόνο να μην την απορρίπτει, αλλά να επιδοκιμάζει απόλυτα την πράξη της.

Θα άκουγε για τον Ιούδα που ως «παροινήσας» (μεθυσμένος) επέλεξε να προδώσει το Δάσκαλό του για ό,τι πιο φτηνό υπάρχει σ’ αυτόν τον κόσμο, το χρήμα. Θα μεταφερόταν νοερά στο «βουλευτήριο των ανόμων» που ετοιμάζει το τέλος της πιο δίκαιας ύπαρξης που πέρασε ποτέ από τη Γη. Θα αναφώνησε στον Δεσπότη «Εκ του βορβόρου των έργων μου ρύσαι με» και θα ταξίδευε στη μακρινή Βαβυλώνα για να αντικρίσει τους Τρεις Παίδες που νίκησαν τη φλόγα της καμίνου με τη δύναμη της πίστης. Προς το τέλος θα αντιπαρέβαλε το μεγαλείο της μετάνοιας της πόρνης με τη μικρότητα της «πηρωτικής» (τυφλωτικής) φιλαργυρίας του Ιούδα και θα κατέληγε να ζητάει το έλεος του Θεού, κατανοώντας μέσα από το τροπάριο της Κασσιανής ότι ο κάθε άνθρωπος διακατέχεται από «έρωτα για την αμαρτία».

Τι έχει να πει αυτό το ταξίδι στον άνθρωπο του 2016; Στο μοντέρνο άνθρωπο που θεοποίησε την επιστήμη, το χρήμα, τη δόξα, την ομορφιά και προπάντων το λογισμό του; Τι έχει να πει μια πόρνη που αλλάζει ή ένας φιλάργυρος και αχάριστος μαθητής; Τι έχουν να πουν λέξεις που χάθηκαν από την καθημερινότητά μας σαν περιττές, όπως η μετάνοια ή η πίστη; Ίσως τελικά όλα αυτά να είναι όντως ένα σύνολο από αλλόκοτες εικόνες που δεν έχουν να πουν κάτι στο σήμερα… Κι όντως. Αν εξετάσουμε τα πράγματα στεγνά και εγκεφαλικά, έτσι είναι!

Ευτυχώς όμως που υπάρχουν κάποιοι γύρω μας- και εξακολουθούν να υπάρχουν σε πείσμα των καιρών- που κάνουν αυτό το ταξίδι όχι με το νου, αλλά με την ΚΑΡΔΙΑ. Είναι αυτοί που σκύβουν το κεφάλι στο πέρασμα του Νυμφίου, είναι αυτοί που δακρύζουν όταν ακούν το τροπάριο του Νυμφώνα, είναι αυτοί που κατάλαβαν ότι το μυαλό και οι γνώσεις είναι πολύ λίγα μπροστά στη ψυχή! Γιατί όταν μπει η καρδιά και το συναίσθημα στο παιχνίδι όλα αλλάζουν! Τότε οι εικόνες χωρίς νόημα γίνονται το κάλεσμα για μια άλλη ζωή, που δεν έχει ζυγαριές, νόμους και κανόνες, αλλά μόνο ΑΓΑΠΗ. Και έχει τόσο ανάγκη από ΑΓΑΠΗ ο σύγχρονος άνθρωπος…

Υ.Γ: Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στη γλώσσα των ύμνων του απογεύματος της Μ. Τρίτης. Πρόκειται για γλώσσα ιερή, απαράμιλλη, μαγική, υπερβατική. Νομίζω πως κανένας άλλος γλωσσικός κώδικας δεν θα μπορούσε να αποδώσει εναργέστερα το νόημα των ημερών, πέρα από την ελληνική. Ας υμνήσουμε λοιπόν αυτή τη Μεγάλη Εβδομάδα παράλληλα με το Νυμφίο Χριστό και το μεγαλείο της ελληνικής γλώσσας, που μαζί με την ορθοδοξία συγκροτούν μια «ασύγχυτο ένωση», μέσα από τα λόγια του Ελύτη:

Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική.
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου…
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου […]
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι!
Εκεί δάφνες και βάγια
θυμιατό και λιβάνισμα
τις πάλες ευλογώντας και τα καριοφίλια
στο χώμα το στρωμένο με τ’ αμπελομάντιλα,
κνίσες, τσουγκρίσματα
και Χριστός Ανέστη
με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων!
Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου…
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου!

Σαρβάνης Γρηγόρης