​Νηστεία ψυχής, νηστεία τροφής…

Διανύουμε τη Μεγάλη Σαρακοστή και ακούμε συχνά για νηστεία. Μια λέξη που φοβάμαι πως έχουμε παρεξηγήσει τη σημασία της, άλλοι λίγο και άλλοι πολύ!

Δεν θα επιχειρήσω να αναλύσω με βάση τους Πατέρες της Εκκλησίας την ετυμολογία και τη σημασία της. Δεν έχω ούτε τη θέση, ούτε και τη γνώση για κάτι τέτοιο. Θα επιχειρήσω όμως να αναλύσω τις σκέψεις, που γεννιούνται στο μυαλό μου κάθε τόσο…

Βλέπω πολλούς ανθρώπους γύρω μου να νηστεύουν. Να νηστεύουν το κρέας, το ψάρι, το γάλα, το αυγό. Να νηστεύουν από συνήθεια, φόβο, θρησκοληψία και ενίοτε να βαρυγγομούν και να μετρούν  τις μέρες σαν φυλακισμένοι. Δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ, τι αξία έχει η νηστεία για κείνους, που την κάνουν κάτω από τέτοιες συνθήκες! Μπορούν άραγε με τον τρόπο αυτό, να καλυτερέψουν τον εαυτό τους και σε ποιο βαθμό;

Την ίδια στιγμή, οι ίδιοι άνθρωποι, κοιτούν με καχυποψία κι αποστροφή τους πρόσφυγες, τους μετανάστες και κάθε άνθρωπο αλλόθρησκο ή μη, που βρίσκεται στην πατρίδα μας αναζητώντας ελπίδα ζωής.

Πώς συμβαδίζουν αυτά τα δυο;

Βλέπω κι ανθρώπους, που δε νηστεύουν. Όμως πολλοί από αυτούς βοηθούν σε κάθε ευκαιρία το διπλανό τους, όποιος κι αν είναι αυτός, εφόσον το έχει ανάγκη. Αγωνίζονται σε εθελοντικές ομάδες να στηρίξουν το συνάνθρωπο, τον κατατρεγμένο, το νηστικό. Για κείνους ο Θεός βρίσκεται στα μάτια των συνανθρώπων τους κι όχι στο είδος της τροφής, που καταναλώνουν. Γνωρίζω προσωπικά κάποιους από αυτούς, που με τον τρόπο ζωής τους δίνουν μαθήματα ανθρωπιάς στους υπόλοιπους. Δεν σκέφτονται αρνητικά (εκ των προτέρων) για κανέναν, δεν κρατούν κακία, έχουν κατανόηση και συμπόνια. Με λίγα λόγια, «μπαίνουν στα παπούτσια» του διπλανού τους, με την ίδια ευκολία που αναπνέουν κι αναρωτιέμαι, αυτοί είναι μακριά από το λόγο του Κυρίου; Είναι μακριά από την αγάπη του Χριστού;

Βλέπω κι ανθρώπους που νηστεύουν σε μια προσπάθεια να αναμετρηθούν με τα “θέλω” και τα πάθη τους, μέσα από μια διαδικασία, που στόχο έχει να γνωρίσουν και να βελτιώσουν τον εαυτό τους. Να ακολουθήσουν το λόγο του Κυρίου και να αντιταχθούν στο κακό. Το κάνουν με χαρά, με άνεση και πίστη, με ειλικρίνεια. Με οδηγό το “αγαπάτε αλλήλους” μοιράζονται καλοσύνη και αδελφικότητα και εξαγνίζουν την ψυχή τους.

Δικαίως θα μου πείτε πως αυτό είναι το ιδεατό, αλλά δυστυχώς δεν είναι το σύνηθες, αφού οι σκέψεις, οι φοβίες, τα ανθρώπινα ελαττώματα, έρχονται να φρενάρουν ή και να ματαιώσουν όποια προσπάθεια καταβάλλεται.

Κι έτσι μένω με την σκέψη πως τα ανθρώπινα πάθη παλεύονται με την καρδιά και την αγάπη, που κλείνει μέσα της τον συνάνθρωπο. Παλεύονται με το μυαλό, που μπορεί να τοποθετήσει νοερά τον εαυτό μας στη θέση του άλλου. Παλεύονται με την υπόθεση «αυτό που κάνω, θα το έκανε ο Χριστός;»…

Δεν θα σας πω σε ποια κατηγορία ανήκω, γιατί εξάλλου δεν αποτελώ κανενός είδους παράδειγμα, θα σας πω όμως σε ποια κατηγορία δε θέλω να ανήκω. Δεν θέλω να ανήκω στην κατηγορία εκείνων που νηστεύουν τα εισερχόμενα (τροφή) και δεν νηστεύουν τα εξερχόμενα (λόγια, σκέψεις, πράξεις), αποφασισμένη να νηστέψω όπως έγραψε και μια αγαπημένη φίλη, την κακία!…

Μαρίνα Αντωνίου

27 Μαρτίου 2016


"Με τη δική σας φωνή"-Στήλη στο http://gerontaspaisios.gr
“Με τη δική σας φωνή”-Στήλη στο http://gerontaspaisios.gr

Με τη δική σας φωνή

Αναζητώντας ανθρώπους που σκέφτονται ελεύθερα, πέρα από τα στεγανά που μας επιβάλουν τα ΜΜΕ, τολμάμε να ανοίξουμε ένα δημόσιο βήμα για ΟΛΟΥΣ.

Με χαρά θα φιλοξενήσουμε τις σκέψεις σας, τις αγωνίες και τους προβληματισμούς σας. 

Επιλέξτε τα θέματα που θέλετε να σχολιάσετε και αποστείλετε τα άρθρα σας μέσω email στο [email protected] σχετικό email με μοναδική παράκληση να μην περιέχουν υβριστικό, εθνικιστικό ή ρατσιστικό περιεχόμενο.