“Η Ελλάδα πρέπει να πεθάνει για να αναστηθεί !”

του π. Δημητρίου Θεοφίλου στο amen.gr

Το «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει…» και παρόμοια φληναφήματα, ανήκουν οριστικά πια στη λήθη του παρελθόντος…. Τελείωσαν τα ψέματα και οι αυταπάτες, οι μέρες μας μετριούνται πλέον, με το εικονικό δίχτυ, που μας κρατά να είναι έτοιμο να σχιστεί… Αν δεν πεθάνουμε, δεν θα μπορέσουμε να ζήσουμε αναστημένοι, ανακαινισμένοι και ανάλαφροι από τα βαρίδια, τις άγκυρες και τα ανομήματα του χθες.

Η αλήθεια, είναι πολλές φορές σκληρή και πικρή αλλά λευτερώνει, ενώ το ψέμα είναι ευχάριστο προσωρινά, αλλά σε βάθος χρόνου σκλαβώνει. Όσο συντομότερα συνειδητοποιήσουμε πως η Ελλάδα όπως την ξέραμε φτάνει στο τέρμα της, τόσο το καλύτερο.

Πριν από κάποια χρόνια ο αξέχαστος καλλιτέχνης και άνθρωπος Θανάσης Βέγγος, στη «προφητική» ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Το βλέμμα του Οδυσσέα» (1995), αναφωνεί με μια σπαραξικάρδια κραυγή πόνου και αγωνίας: «Η Ελλάδα πεθαίνει, πεθαίνουμε σαν λαός, κάναμε τον κύκλο μας, δεν ξέρω μέσα σε πόσες χιλιάδες χρόνια ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα και πεθαίνουμε, αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα, γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο».

Βρισκόμαστε σιμά είκοσι χρόνια από τότε και ο επιθανάτιος ρόγχος συνεχίζεται, δυνατός, απελπισμένος, τρομακτικός.

Η ημερομηνία λήξης του παρόντος ιστορικού μας κύκλου κοντοζυγώνει, όσο και αν εμείς αντιστεκόμαστε, όσο και αν καμωνόμαστε τους ανυποψίαστους, τελειώνουμε… με πολύ θόρυβο και μεγάλη αγωνία.

Γύρω μας όλες οι εικονικότητες και συστημικές συμβατικότητες καταρρέουν κατακλυσμιαία, κάποιοι ομφαλοσκοπούν ανεπίγνωστα, κάποιοι άλλοι τρέφονται με μύθους και παραληρηματικού χαρακτήρα, εξωπραγματικές εθνικιστικές φαντασιώσεις.

Η συνειδητοποίηση του γοργά επερχόμενου θανάτου μας ως λαού,

Ίσως! Μας ηρεμήσει…
Ίσως! Μας κάνει σοφότερους…
Ίσως! Μας λυτρώσει…
Ίσως! Μας αμνηστεύσει, γιατί τόση ενοχή που μαζώχτηκε δεν αντέχεται..

Η προσδοκία της ανάστασης, είναι που θα μας συντροφεύει ανάμεσα στα χαλάσματα, τα συντρίμμια, τον κατατρεγμό, τον πόνο, τη θλίψη, το αίμα και την καταστροφή που κοντοζυγώνουν. Απ’ τούτο το χαλασμό δεν θα βγούμε όλοι ζωντανοί… αυτή είναι η μια βεβαιότητα, και η άλλη είναι πως οι επερχόμενες γενιές από το 2050 και μετά προσδοκούμε, ελπίζουμε και προσευχόμαστε να ζήσουν καλύτερα, από τις δύο με τρεις «καμένες» γενιές των «χαμένων αγγέλων» των παιδιών, εγγονών, ίσως και δισεγγόνων μας….

Η Ανάσταση θα αργήσει, για αυτό χρειαζόμαστε για να γιατροπορευτούμε, αντοχή, καρτερία, σοφία, πίστη, αγάπη, αλληλεγγύη, προσμονή και ελπίδα.
Χρειαζόμαστε άμεση εκπαίδευση για επιβίωση, σε αντίξοες συνθήκες, σε διαχείριση δύσκολων καταστάσεων, που ποτέ μέχρι τώρα δεν ζήσαμε στο πετσί μας, παρά μόνο διαβάσαμε ή είδαμε σεναριοποιημένα στην οθόνη (μικρή ή μεγάλη).

Οι γενιές από 60 ετών και κάτω, δεν έχουν ζήσει και αντέξει, το κρύο, την πείνα, την ξυπολησιά τον πόλεμο, τον κατατρεγμό, την προσφυγιά, τους διωγμούς, δεν έχουν συγχρωτιστεί με το θάνατο και το φόβο του.

Το crash test κοντοζυγώνει, όσοι αντέξουν!!! οι κανόνες του παιχνιδιού είναι άτεγκτοι δεν έχουν ανοχές, θα επιβιώσουν οι ασκητικότεροι, οι δυνατότεροι (όχι απαραίτητα στο σώμα), οι καρτερικότεροι, και οι αληθινά σοφοί και πιστοί, οι υπόλοιποι θα σαρωθούν όπως ο παγωμένος χειμωνιάτικος άνεμος σαρώνει φύλλα, χόρτα, δέντρα και οτιδήποτε δεν έχει ρίζες και αντοχές.

Και κάπου εδώ, έρχεται να παίξει το ρόλο της, με μια παρηγορητική παρουσία ελπίδας, η οντολογική εκκλησία του Χριστού. Παρούσα και όχι απλά βοούσα, στο πόνο και την απελπισία του «πλησίον», βαστάζουσα την δυσβάσταχτη πικρία και απογοήτευσή του, χορταίνοντας και ξεδιψώντας την πείνα και τη δίψα του, για μια ζωή με νόημα, για έναν εαυτό με ταυτότητα, για μια πίστη όχι συμβολικά απολιθωμένη και φαντασιακή, αλλά ζωντανή και αληθινή, που θα του προτείνει σκοπό ζωής και περιεχόμενο διαδρομής…

Δημοσιευμένο στο amen.gr