Νύχτα Ανάστασης μέσα στον Γενάρη!

Αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω λίγες κουβέντες προς όλους εσάς που γεμίσατε τον Άγιο Αθανάσιο την περασμένη Παρασκευή στην αγρυπνία που αφιερώσαμε στον παππούλη μας, τον Άγιο γέροντα Παΐσιο.

Ήταν Τρίτη απόγευμα όταν χτύπησε το τηλέφωνό μου και μου είπαν “Να χαιρόμαστε τον καινούργιο μας Άγιο”. Η ψυχή μου έφτασε μέχρι τον ουρανό. Κάθισα σε μια γωνιά του ναού και ήρθαν όλες οι αναμνήσεις στο μυαλό μου. Το πατρικό του σπίτι την Κόνιτσα και οι δικοί του άνθρωποι, με τους οποίους μεγάλωσα, το μοναστηράκι του στο Στόμιο, η Παναγούδα. Πόσα ζήσαμε όλοι μας άραγε, εμείς που πηγαίναμε κοντά του. Πόσα άκουσε εκείνη η ελιά. Πόσα δάκρυα χαράς και πόνου, πολλές φορές και ανάμεικτα μεταξύ τους πότισαν εκείνα τα αγριολούλουδα στην αυλή του. Και το λουκουμάκι μαζί με το νεράκι άφηναν άλλη γεύση και άλλη δροσιά μέσα μας. Ίσως γιατί και τα λόγια του γέροντα είχανε απίθανη γλύκα και δρόσιζαν την καρδιά και την ψυχή μας.

Μόλις δυο μέρες αργότερα εκατοντάδες άνθρωποι μαζευτήκαμε σε μια υπέροχη και μοναδική αγρυπνία. Βλέπετε, τα νέα για την αγρυπνία κυκλοφόρησαν αμέσως από στόμα σε στόμα. Tόσο αγαπημένος ήταν και είναι ο παππούλης μας που ήρθατε όλοι να τον τιμήσετε.

Δεκάδες πρωτοψάλτες από όλη την Θεσσαλονίκη βρέθηκαν κοντά μας με όρεξη και έψαλλαν όλη τη νύχτα με τέχνη περισσή και κατάνυξη. Οι “κολυβούδες” μας οι αγαπημένες φιλοτέχνησαν με αγάπη και μεράκι το κόλυβο του Αγίου μας. Έμοιαζε με έργο τέχνης!

Στο κέντρο του ναού βρισκοταν η εικόνα των τριών Αγίων (που αποτελούν μια οικογένεια): ο άγιος Αρσένιος που βάπτισε τον γέροντα, ο παπα Τύχων που του έδωσε το μεγάλο σχήμα του μοναχού και ανάμεσα τους ο αγαπημένος μας παππούλης, απλός, ταπεινός και απέριττος, όπως τον ήταν και στη ζωή του.

Ήταν η καλύτερη αγρυπνία της ζωής μου! Δεν είναι λίγο να γίνεται Άγιος ο άνθρωπος που γνώρισα, που τόσες φορές με αγκάλιασε, που έπαιξε και έπαιξα μαζί του, του εμπιστεύτηκα τα πάντα, γνώρισα την οικογένειά του. Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα ως πρωτοετής φοιτητής να τον δω παρέα με τον φίλο μου τον Στέργιο και από μακριά που μας είδε, μας φώναξε με το όνομά μας. Μια άλλη φορά επιστρέφοντας από την Γερμανία, όπου είχα αφήσει τον πατέρα μου στο νοσοκομείο. Την επόμενη μέρα πήγα στο κελί του, με αγκάλιασε, με κοίταξε στα μάτια μου που ήταν δακρυσμένα και μου είπε “Μην στεναχωριέσαι, Χρηστάκη. Ο μπαμπάς σου δεν θα πάθει τίποτα και έχει αρκετά χρόνια ακόμα ζωής” Για άλλη μια φορά βγήκε αληθινός.

Και το βασικότερο. Το ότι σήμερα φοράω το ράσο, το οφείλω στον παππούλη μας…

Προς το τέλος της φοιτητικής μου ζωής είχα ερωτευτεί το Άγιο Όρος και φλέρταρα σοβαρά με την ιδέα να μείνω μόνιμα εκεί ως μοναχός. Όταν πήγα να πάρω την ευχή από τον γέροντα, με αυστηρότητα μου ζήτησε να φύγω εκείνη τη στιγμή από το Άγιο Όρος και ούτε καν να περάσω από το μοναστήρι να πάρω τα πράγματά μου. Όταν άρχισα να κλαίω γοερά, με αγκάλιασε και μου ψιθύρισε:

– Δεν είναι για σένα παιδί μου αυτά… Και θα έρθει η ώρα που θα φορέσεις το ράσο, αλλά θα έχει άλλο βάρος. Εκεί σε θέλει ο Θεός.

Θα μπορούσα πολλά να πω… Θα έχουμε -ελπίζω- ώρες και στιγμές όμορφες να τα πούμε… Τώρα θέλω μόνο να σας πω χίλια ευχαριστώ σε όλους σας που γιορτάσαμε μαζί αυτό το τόσο όμορφο γεγονός. Θέλω να ξέρετε πως ήταν για μένα διπλά σημαντική η παρουσία σας. To πόσο σπουδαίος είναι ο γέροντας και το πόση χάρη έχει, φάνηκε από το πόσο μας γέμισε τις καρδιές όλων μας με υπέροχα συναισθήματα. Όπως έγραψε και η αγαπημένη δασκάλα του Τριλόφου Μαρία Πολίτου στη σελίδα μας στο Facebook “[…] Νύχτα Ανάστασης μέσα στον Γενάρη! Ήταν λυτρωτικά”

Να έχουμε την ευχή του! Και να μην ξεχνάτε: τυχεροί είμαστε σίγουρα εμείς που προλάβαμε και μπορέσαμε να τον γνωρίσουμε, αλλά είστε και εσείς οι υπόλοιποi ίσως διπλά τυχεροί που μπορείτε να τον γνωρίσετε μέσα από την προσευχή σας!

παπα Χρήστος

Ακολουθήστε την προσπάθεια μας στα κοινωνικά δίκτυα

http://www.facebook.com/gerontaspaisios.gr
http://twitter.com/paisios_gr
http://www.youtube.com/gerontaspaisiosGR
http://plus.google.com/+GerontaspaisiosGr/

Ηλεκτρονική επικοινωνία
[email protected]