Αυτή τη φορά ας μην ξεχάσουμε! άρθρο του π. Χρήστου για το Amen.gr

AMEN.GR
Και απότομα ανεβήκαμε όλοι μαζί στη σκηνή του θεάτρου. Το έργο σίριαλ και δράμα και τραγωδία μαζί με κλάμα πολύ απ’ όλους μας…

Το θέατρο όμως ίδιο και απαράλλαχτο παίζεται κάθε φορά που κάτι τραγικό γίνεται είδηση και μας ξυπνάει από τον λήθαργό μας. Δυο τρεις μέρες όμως -άντε το πολύ τέσσερις πέντε- κουβέντα πολλή, αναζήτηση ευθυνών, υπερανάλυση σε βαθμό κακουργήματος, ευθύνες και κατάρες προς όλους και μετά πάει… Το ξεχάσαμε και αυτό και πάμε παρακάτω. Φεύγει ο πόνος, φεύγουν οι κουβέντες, τελειώνει και ο προβληματισμός και δεν μένει ΤΙΠΟΤΑ…

Άραγε κάποτε θα ψάξουμε ουσιαστικά πρώτα τους εαυτούς μας και μετά την κοινωνία; Θα καταλογίσουμε δίκαια τις ευθύνες; Θα βρούμε τι πραγματικά φταίει;

Άραγε θα ψαχτούμε πού φταίξαμε ως γονείς; Όλοι μας! Μήπως θεωρούμε τα παιδιά μας κτήμα και εργαλείο μας και θέλουμε απλά να επιδείξουμε μέσω αυτών τις επιτυχίες μας και να προβάλουμε τα απωθημένα μας; Ποιος νοιάστηκε αλήθεια να εκπαιδεύσει έναν νέο και μια νέα πώς να γίνει καλός φίλος, καλός σύντροφος ή καλός γονιός; Ξεχνάμε, βλέπετε, ακριβώς επειδή το αντιμετωπίζουμε πια ως “κλισέ” ότι η παιδεία του ανθρώπου ξεκινάει βασικά από το ίδιο του το σπίτι.

Τα τελευταία χρόνια τρέχαμε όλοι να φορτώσουμε το σπίτι μας με υλικά αγαθά, δουλεύοντας και οι δυο γονείς ατελειωτες ώρες για να φτιάξουμε, να αποκτήσουμε, να δημιουργήσουμε. Ξεχάσαμε την ουσία, που είναι η αγάπη και η επαφή και αναλωθήκαμε στη μόδα που μας ήθελε τους γονείς να αγωνιζόμαστε για το ποιος θα έχει περισσότερα και ποιανού το παιδί θα μάθει περισσότερες ξένες γλώσσες, θα κάνει περισσότερα εξωσχολικά και θα έχει τα πιο μοντέρνα παιχνίδια και ρούχα.
Θα ψαχτούμε όσοι είμαστε εκπαιδευτικοί να ανακαλύψουμε τι δεν δώσαμε από αυτά που πραγματικά έχουν ανάγκη τα παιδιά στην ψυχή, στην καρδιά και στη ζωή τους; Κάτι πέρα από τα ξερα και στεγνά γράμματα και τις επιστήμες! Πόσες φορές η ιστορία της ανθρωπότητας μάς έχει διδάξει ότι η στεγνή γνώση καταστρέφει πρώτα αυτόν που την κατέχει και μετά γίνεται επικίνδυνη και προς τους άλλους!

Τριάντα χρόνια στα σχολεία, πολλές φορές τρόμαξα τόσο με αυτό που έβλεπα στη συμπεριφορά των παιδιών, αλλά και με την αντιμετώπιση των δασκάλων και των καθηγητών. Έβαλα κάποτε στους μαθητές μου (μαθητές Λυκείου) το ερώτημα

– Αν σας δουν στην αυλή οι καθηγητές σας να κλαίτε, πόσοι παίζει να νοιαστούν, να κάτσουν δίπλα σας και να σας ρωτήσουν “Τι έχεις παιδί μου; Γιατί κλαις; Τι σε πονάει; Τι μπορώ να κάνω για σένα;”

Η απάντηση των μαθητών ήταν πως από τους 46 εκπαιδευτικούς του σχολείου μόνο οι 4-5, το πολύ 6, θα νοιάζονταν πραγματικά. Για κάποιους μάλιστα είπαν ότι μπορεί και να τους έβαζαν τις… φωνές, γιατί ταράζουν την ησυχία με το κλάμα τους!

Άραγε εξ αφορμής της υπόθεσης του Βαγγέλη Γιακουμάκη, αν ρωτήσουμε όλοι οι δάσκαλοι και εκπαιδευτικοί τον εαυτό μας, είδαμε ποτέ και ανακαλύψαμε παιδιά που πονούν και υποφέρουν και τα αγνόησαμε; Το τραγικότερο είναι ότι ενώ τα έχουμε μπροστά μας τη μισή μέρα, σχεδόν ποτέ δεν τα κοιτάμε στα μάτια για να διαβάσουμε πίσω από αυτά την ψυχή τους, τις χαρές και τις λύπες τους. Ναι ρε σεις, ενώ δάσκαλος σημαίνει κάτι πολύ σπουδαίο και μεγάλο (άλλωστε ότι σοφία έφτιαξε η ανθρωπότητα, το έφτιαξε μέσα από την διαδικασία δασκάλου και μαθητή), σήμερα εξαντλείται μόνο στο πώς θα καλυφθούν οι εκπαιδευτικές ώρες, πώς θα προλάβουμε την ύλη, πώς θα βάλουμε τον στεγνό βαθμό, άντε και πώς θα περάσει ο μαθητής σε κάποια σχολή του πανεπιστημίου. Για τίποτε απ’ όλα αυτά που φτιάχνουν χαρά, ευτυχία, αισθήματα, συναισθήματα, αγάπη, ζωή, εμπειρίες και αξίες δεν νοιάζεται το σημερινό σχολείο… Οι υπέροχες κάποιες φορές εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Θα ήθελα να πω και δυο λόγια για το ρόλο των άλλων “μεγάλων δασκάλων” της κοινωνίας, όπως οι ίδιοι θέλουν να πιστεύουν πως είναι. Των ιερέων! Άραγε μας νοιάζει ουσιαστικά τι παίρνουν τα παιδιά και οι γονείς σαν πραγματικό εφόδιο για τη ζωή τους ή αρκούμαστε σε έναν στεγνό και παρωχημένο λόγο που φτάνει στα αυτιά τους σαν χιλιάδες απαγορεύσεις και φοβέρες;
Ρωτώντας τον γέροντα Παϊσιο “Γέροντα, τι πρέπει να λέω στα παιδιά ως δάσκαλος και ως κληρικός αύριο;”, μου απαντούσε “Από κηρύγματα, παιδάκι μου, τίποτε! Ποιος τα ακούει άλλωστε; Ότι μπορείς να πετύχεις με ένα χαμόγελο, ένα χάδι και μια αγκαλιά, δεν μπορείς να τους το δώσεις ούτε με χιλιάδες λόγια!”

– Γέροντα, τι ρόλο παίζει ο πνευματικός στα παιδιά που έρχονται να εξομολογηθούν;
– Ο ρόλος του πνευματικού, παιδάκι μου, είναι να κατεβάσει τον Θεό για να αγκαλιάσει το πονεμένο πλάσμα που έχει εκεί μπροστά του.
– Μα γίνεται αυτό, γέροντα;
– Όχι, παιδάκι μου, δεν γίνεται! Θεος αυτός, μια φορά ήρθε στη γη σαν άνθρωπος!
– Ε τότε ρε γέροντα, γιατί με μπερδεύεις;
– Τότε, παιδάκι μου, καλείται ο πνευματικός να αγκαλιάσει αυτός το πλάσμα του Θεού για λογαριασμό Του. Πάντα πρέπει να θυμόμαστε την παραβολή του Ασώτου γιου, όπου εκεί τι κάνει ο πατέρας; Τρέχει και πέφτει στον τράχηλο του παιδιού και “κατεφίλει αυτόν”.

Εμείς όμως σήμερα προσπαθούμε να δείξουμε στα παιδιά έναν άλλο Θεό. Έναν αυστηρό και απόμακρο Θεό που συχνά γίνεται τιμωρός, αντί για έναν Θεό που αγκαλιάζει και κατανοεί και νοιάζεται και αγαπάει και χύνει το αίμα του κάθε μέρα για το κάθε πλάσμα του.
Χωρίς να νοιαστούμε πραγματικά πώς θα δυναμώσουμε την ψυχή των γονιών για να παλέψουν με αγάπη και κατανόηση για τα θέματα και τα προβλήματα των παιδιών τους, εμείς τους πετάμε στείρες φράσεις, σε όλους αδιακρίτως τις ίδιες, χωρίς καμία εννοια και αγάπη. “Υπομονή, παιδί μου!”, “Έχει ο Θεός!”, “Ο Θεός είναι μεγάλος!”

Ξεχνάμε, βλέπετε, οι ίδιοι τη φράση του Χριστού που ήρθε στη γη για όλους τους ανθρώπους, ιδιαίτερα για τους πονεμένους και τους καταφρονεμένους:
“Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. Ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ᾿ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν”

Δεν αρκεί λοιπόν να παραπέμπουμε μόνο στη βοήθεια του Θεού. Πρέπει με τη σειρά μας να βοηθάμε τους ανθρώπους να μάθουν πώς θα χτίσουν τον εαυτό, την ψυχή και την καρδιάς τους.
Ας αφήσουμε λοιπόν ΟΛΟΙ ΜΑΣ το κλάμα της ευκαιρίας κάθε φορά και ας αποφασίσουμε αν θέλουμε να ψάξει ο καθένας μας πρώτα τις δικιές του ευθύνες και μετά αν θα βάλουμε όλοι μαζί ένα χεράκι να γίνει επιτέλους ο κόσμος μας ένας κόσμος καλύτερος και γεμάτος αγάπη.

http://www.facebook.com/gerontaspaisios.gr
http://twitter.com/paisios_gr
http://www.youtube.com/gerontaspaisiosGR
http://plus.google.com/+GerontaspaisiosGr/

Ηλεκτρονική επικοινωνία
[email protected]