“Έφυγε ο πάπα Χρήστος μας”: η ιστορία του στον Τρίλοφο μέσα από τα μάτια δύο παλιών μαθητών του

Είμαστε δύο φίλοι, παλιοί μαθητές αυτού του υπέροχου και μοναδικού ανθρώπου. Τώρα εργαζόμαστε επαγγελματικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Με αγανάκτηση πληροφορηθήκαμε ότι φεύγει από τον Τρίλοφο. Νιώσαμε λοιπόν έντονη την ανάγκη να του αφιερώσουμε δύο λόγια βγαλμένα από την καρδιά μας.

Ότι και να κάνουν πάντως όλοι αυτοί που τον πολεμάνε από τις καρδιές δεν θα μπορέσουν να μας τον πάρουν ποτέ. Όπου και να πάει εμείς θα είμαστε εκεί μαζί του. Ότι αναφέρουμε το γνωρίζουμε από τις ατελείωτες συζητήσεις μαζί του αλλά και την παρέα που κάνουμε με τα υπέροχα παιδιά του αλλά και την κ. Μαρία που είχαμε και αυτήν καθηγήτρια μας.

Πέρασαν λοιπον δεκαοχτώ χρόνια και δεκαοχτώ μέρες από τότε που πάτησε για πρώτη φορά τα πόδια του στον Τρίλοφο ο παπά Χρήστος μας. Ήταν Οκτώβριος 1999, πρώτη του μέρα στον Τρίλοφο και η πρώτη του λειτουργία στην αγία Παρασκευή στα κοιμητήρια. Ο καιρός ήταν έντονα βροχερός, πυκνή ομίχλη σκέπαζε τα πάντα και η νύχτα ακόμα δεν είχε τελειώσει. Έξι η ώρα το πρωί και έπρεπε να λειτουργήσει γιατί η μέρα ήταν Σάββατο των ψυχών, στη γιορτή του Αγίου Δημητρίου. Τέλειωσε η λειτουργία μαζί με τον παππού, τον πατέρα Παναγιώτη και μετά πήγανε για καφέ. Στιγμές δυνατές που φαίνεται πως αιχμαλώτισαν την καρδιά του από την πρώτη στιγμή. Όταν επέστρεψε στο σπίτι του (τότε μένανε στην Περαία) σε ερώτηση της οικογένειά του «Πώς τα πέρασες;» «Υπέροχα», απάντησε δυνατά, τόσο δυνατά λες και ήθελε να ακουστεί σε όλη την περιοχή. «Εδώ σ’αυτόν τον τόπο γυναίκα θέλω να μείνουμε για πάντα. Νιώθω ότι με κέρδισαν και ο τόπος και οι άνθρωποι». Μέχρι τότε ως καθηγητές και οι δυο είχαν αλλάξει κατοικία σε πολλά μέρη της δυτικής Μακεδονίας και της Ηπείρου. Είχαν ψάξει σε κάποια μέρη να μείνουν μόνιμα και εκεί να γίνει ο ίδιος παπάς. Τίποτε όμως δεν ήταν σαν αυτό που έζησε και ένοιωσε εδώ στον Τρίλοφο. Λες και ο Θεός και η καλή μας τύχη τα είχαν φέρει έτσι στη ζωή για να’ρθει σ’ αυτόν τον τόπο. Κάθε μέρα που περνούσε ήταν και πιο υπέροχη απ’ την προηγούμενη.

Ο καλός του φίλος ο Πασχάλης ήταν ο πρώτος που γνώρισε από πριν γίνει κληρικός. Λέει ο ίδιος ότι τον βοήθησε πάρα πολύ στα πρώτα του βήματα να μάθει με ασφάλεια για πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις αλλά και προβλήματα που είχε η εκκλησία αυτού του χωριού. Κάποιοι προσπάθησαν από τις πρώτες μέρες της παρουσίας του να στρέψουν τον ιερέα που βρήκε σ’ αυτόν τον τόπο, τον π. Παναγιώτη εναντίον του. Κάποιες στιγμές ίσως το πέτυχαν αυτό. Ο π. Παναγιώτης όμως και η οικογένειά του κατάλαβαν πολύ γρήγορα και την αγάπη και τον σεβασμό στον ίδιο και όλοι μαζί συνέχιζαν τόσο όμορφα το έργο της ενορίας. Οι πρώτες λειτουργίες γίνονταν στην εκκλησία της Παναγίας. Μετρούσαμε στο τέλος τον κόσμο και ποτέ δεν έβγαινε αριθμός πάνω από το 20. Ήταν 12, 15 άντε και 17 οι γιαγιάδες και κάνα δυο παππούδες παραπάνω τις Κυριακές. Τις καθημερινές ίσως και κάτω από 10. Μέσα σ’ αυτούς, δυο ψάλτες και μία νεωκόρος.

Τον έπιασε στην αρχή απογοήτευση. «Τι έργο μπορεί να κάνει άραγε ένας νέος παπάς σ’ έναν παντελώς άδειο ναό;» και εκεί που σκεφτόταν να φύγει εμφανίστηκε μπροστά του μετά την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου ένα κορίτσι, η Χαρίκλεια, και του είπε δυο σταράτες κουβέντες, τόσο δυνατές που ήταν πραγματική πρόκληση γι΄εκείνον να μείνει και να αποδείξει ότι αξίζει να παλέψει σ’ αυτόν τον τόπο. Πολύ γρήγορα δεκάδες άνθρωποι τον πλησίασαν, άντρες και γυναίκες, μικροί και μεγάλοι, κυρίως απ’ αυτούς που δεν πήγαιναν συχνά στην εκκλησία και ρίχτηκαν μαζί του στη δουλεία με όρεξη, κέφι και μεράκι πρώτα στο καθάρισμα των ναών και μετά στην προετοιμασία εκδηλώσεων. Το δεύτερο δύσκολο κομμάτι ήταν η παράδοση-παραλαβή από τους παλιούς στους καινούριους επιτρόπους. Ας ξεπεράσουμε όμως τώρα, τόσα χρόνια μετά οποιαδήποτε κακία.

Σε λίγες μέρες έρχονταν Χριστούγεννα. Πήρε ο ίδιος την απόφαση να πάνε όλες τις λειτουργίες Κυριακές και γιορτές στη φυσική έδρα της ενορίας, στον άγιο Αθανάσιο που είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη εκκλησία. Ήταν τόσο σίγουρος ότι πολύ σύντομα θα γέμιζε αυτός ο τεράστιος ναός. Πρώτη χριστουγεννιάτικη λειτουργία και ο ναός ήταν από τις 5.00 το πρωί ασφυκτικά γεμάτος. Αλλά και η δική του η καρδιά άρχισε να γεμίζει χαρά και ελπίδα. Ήρθαν όμως οι επόμενοι πειρασμοί. Ο άγιος Αθανάσιος είχε κατεστραμμένο το σύστημα ασφάλειας, τον συναγερμό του και της πυρασφάλειας. Στις 2 του Γενάρη κάποιοι μπήκαν στον ναό και έκλεψαν όλα τα χρήματα που υπήρχαν στο παγκάρι. Όλως τυχαίως η προηγούμενη επιτροπή δεν του είχαν δώσει τα κλειδιά και κωλυσιεργούσαν γι’ αυτό για να μπορεί να ανοίγει και να μετράνε τα παγκάρια. Έξι του μηνός, ανήμερα των Φώτων, ο ναός δεν χώραγε μέσα και έξω και εκεί ήρθε το δεύτερο μεγάλο χτύπημα. Κάποιος (αργότερα έγινε γνωστός ποιος είναι) έβαλε φωτιά στον νάρθηκα του ιερού ναού του αγίου Αθανασίου. Όλα φαίνονταν εκείνη τη στιγμή ότι ο ναός θα καταστραφεί ολόκληρος. Πρώτη φορά ίσως άνθρωπος πόνεσε, έκλαψε, προσευχήθηκε τόσο πολύ όσο βλέπαμε να το κάνει εκείνη τη στιγμή ο παπά Χρήστος. Ευτυχώς το κακό ήταν ελάχιστο. Στη θέση του παλιού νάρθηκα φτιάχτηκε ένας καινούριος με πελεκητή πέτρα, πιο ευρύχωρος και πιο λειτουργικός.

Από την πρώτη στιγμή ξεκίνησαν τα έργα ανακαίνισης και περιποίησης των Ναών. Μπήκαν στον ναό του Αγίου Αθανασίου καινούριο σύστημα πυρασφάλειας, συναγερμού, κλιματιστικά, σύγχρονο σύστημα ηχητικών και ηλεκτρολογική εγκατάσταση από την αρχή. Φτιάχτηκε το γραφείο του ναού και οι τουαλέτες, ξεμπαζώθηκε το προαύλιο από την πάνω πλευρά, μπήκε φωτισμός στην αυλή και σύστημα αυτόματης κρούσης στις καμπάνες. Καινούριο παγκάρι, καλύμματα στις άγιες τράπεζες, Ευαγγέλια, ιερά σκεύη, βιβλία και τα επόμενα χρόνια έγινε καθάρισμα με άρτιο επιστημονικά τρόπο όλων των φορητών εικόνων του αγίου Αθανασίου. Τα περισσότερα από τα παραπάνω έτσι φτιάχτηκαν και στην Παναγία και στα παρεκκλήσια. Είχαμε πλέον πανέμορφους τους δύο ναούς Άγιο Αθανάσιο και Παναγία, και υπέροχα εκκλησάκια για θερινά πανηγύρια.

Από τις πρώτες μέρες άρχισαν να γεμίζουν οι ναοί μας σε κάθε ακολουθία, γιορτή, Κυριακές, καθημερινές οι ναοί μας δε χώραγαν από τον κόσμο. Αυτό που είμαστε σίγουροι ότι θυμάστε όλοι είναι ότι άρχισαν οι νέοι να έρχονται στην εκκλησία. Ο Τρίλοφος άρχισε να γίνεται γνωστός σε όλη την Ελλάδα. Όπου κι αν έλεγε οποιοσδήποτε κατάγομαι ή μένω στον Τρίλοφο, αμέσως του έλεγαν ότι η ενορία, ο παπάς και το έργο του είναι γνωστά σε όλους. Άρχισε να γίνεται πόλος έλξης για γάμους και βαφτίσια. Κοντά στα 300 βαφτίσια τον χρόνο και ίσως πάνω από 100 γάμους. Ίσως να πλησιάζει πλέον το νούμερο 5000 για τις βαφτίσεις και να ξεπεράστηκε κατά πολύ τους 2000 γάμους όλα αυτά τα χρόνια. Ήρθαν άνθρωποι από όλες τις κοντινές περιοχές αλλά και πολλοί από μακρινές, ακόμα και έξω από την Ελλάδα, περιοχές. Μάχη γινόταν να βρεθεί μέρα και ώρα κενή για να έρθουν εδώ να ευλογήσουν τους γάμους τους ή τα βαφτίσια των παιδιών τους.

Η εξομολόγηση έγινε κι αυτή ένα διαρκές ζητούμενο. Εκατοντάδες άνθρωποι περίμεναν κάθε μέρα ατελείωτες ώρες να δουν τον παπά Χρήστο. Ξεκίναγε το πρωί και πολλές φορές πέρναγαν τα μεσάνυχτα κι ο κόσμος ήταν ακόμα εκεί. Τα λόγια του, το χαμόγελό του, η αγκαλιά του, η ζεστασιά του, η ανθρωπιά του, η απλότητά του, η οικειότητά του, η αγάπη του και η αλήθεια του έδιναν σε κάθε βασανισμένη και προβληματισμένη ψυχή, ελπίδα, ανακούφιση, δύναμη, λύτρωση σωτηρία.

Όταν έβλεπες τον παπά Χρήστο να λειτουργεί ένιωθες μία απέραντη μυσταγωγία. Ιδιαίτερα στις αγρυπνίες και τις Παρακλήσεις του δεν ήθελες να τελειώσουν ποτέ. Ο ελάχιστος φωτισμός και οι υπέροχες ψαλμωδίες μας μετέφεραν στον ουρανό. Αυτό όμως που χαρακτηρίζει τον παπά Χρήστο είναι ο λόγος του, τα κηρύγματά και οι ομιλίες του. Ο άνθρωπος τι να πούμε το κατέχει πολύ. Λόγος μεστός γεμάτος Θεό, Αγάπη και ελπίδα. Ήξερε να παντρεύει πολύ καλά την επιστημοσύνη με την απλότητα και την ανθρωπιά. Εύκολα μας έδειχνε πάντα έναν Θεό Αγάπης που ήρθε στη γη και παρέδωσε τον Εαυτό Του να Σταυρωθεί από αυτήν την αγάπη Του. Πόσο πολύ του άρεσε να μιλάει για την Αγάπη και την Ελπίδα ότι ο καλός Θεούλης θα μας τα φέρει βολικά. Κάντε προσευχή έλεγε, δείξτε αγάπη και θα τα δώσει ο Θεούλης.

Ένας άλλος τομέας που πάλεψε και έδωσε όλη την ψυχή και καρδούλα του ο παπά Χρήστος είναι η νεολαία και οι μαθητές του. Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, δάσκαλος με όλη τη σημασία της έννοιας, και καθηγητής στα γυμνάσια και λύκεια της περιοχής. Όλοι ακούσαμε τα παιδιά μας πολλές φορές να υμνούν και να εκθειάζουν το έργο του. Λίγοι εκπαιδευτικοί κατάφεραν να συγκινήσουν τόσο πολύ τη νεολαία. Όλοι οι μαθητές του έγιναν πάνω απ όλα φίλοι του. Πέρασαν τόσα χρόνια κι ακόμα συνεχίζουν να μιλάνε με λατρεία για το πρόσωπό του και νοσταλγία για όσα σπουδαία και ωφέλιμα άκουσαν τις ώρες της διδασκαλίας. Τέλειωνε η ώρα και τα μισά παιδιά ήταν δακρυσμένα από όσα μαγικά είχαν ακούσει από το στόμα του. Οι περισσότεροι μαθητές του σκορπίστηκαν τώρα για σπουδές και επιβίωση σε πολλά μέρη της Ελλάδας και του εξωτερικού. Κάθε φορά όμως που επιστρέφουν πρώτο τους μέλημα είναι να τον επισκεφθούν, να ξαναπολαύσουν την αγκαλιά και τα πειράγματά του.

Το επόμενο κομμάτι του αγώνα του είναι η πάλη απέναντι στις ουσίες, τα ναρκωτικά και τις εξαρτήσεις. Κανένας άλλος δε θα κάνει ποτέ αυτό που τόλμησε και έκανε ο παπά Χρήστος. Θυμόμαστε όλοι ότι στα δασάκια του χωριού και στους χώρους των παρεκκλησίων ήταν γεμάτα στρώματα ολόκληρα οι χρησιμοποιημένες σύριγγες. Δεκάδες νύχτες ίσως και πολύ προχωρημένα μεσάνυχτα ο παπά Χρήστος μόνος και απροστάτευτος βρισκόταν σ’ αυτά τα μέρη. Θέλει πολλή λεβεντοσσύνη για να βρεθείς σ΄αυτούς τους τόπους. Ώρες ολόκληρες προσπαθούσε να πείσει όλα αυτά τα άτομα που βρίσκονταν εκεί, με μόνο όπλο του την αγάπη να ακολουθήσουν έναν άλλο δρόμο, που θα τους έβγαζε ξανά στη ζωή και την ελπίδα. Σύντομα ο τόπος καθάρισε παντελώς. Δεν ξαναβρήκαμε σύριγγες και ίσως τα παιδιά μας βρήκαν τον τρόπο και τη δύναμη να ξανά περπατήσουν όρθιοι τη ζωή. Και για όλα αυτά «φταίει» ο παπά Χρήστος.

Άλλα έργα του; Συνεργάστηκε και βοήθησε όλους τους φορείς και συλλόγους του τόπου. Ήταν πρωτεργάτης στον αγώνα της κοινωνίας για να χτιστούν κτίρια για τα σχολεία της περιοχής. Μπήκε μπροστά να γκρεμιστεί το παλιό σχολείο που έστεκε ως φάντασμα και εκεί να δοθεί ο χώρος για να χτιστεί το 2ο γυμνάσιο Τριλόφου. Συμμετείχε σε όλες τις απεργίες και τις διαμαρτυρίες των γονέων για τα υπόλοιπα σχολικά κτίρια. Μπήκε μπροστά και έσπασε την πόρτα στο κτίριο που σήμερα στεγάζεται το 2ο λύκειο Μίκρας και μετέφερε με τα χέρια του έπιπλα για να γίνει η κατάληψη. Βοήθησε οικονομικά με πολλές χιλιάδες ευρώ τους αθλητικούς συλλόγους της περιοχής και είναι εκεί κάθε φορά και σε ό, τι και αν τον χρειάζονται.

Το έργο όμως που ήταν μεγαλείο τεράστιας προσφοράς σε όλη την περιοχή της Θεσσαλονίκης και έκανε και τον Τρίλοφο πασίγνωστο σε όλη την Ελλάδα είναι η ίδρυση του σωματείου «Κοινωνία αγάπης και προσφοράς Γέροντας Παΐσιος». Τι να πρωτοπεί κανένας γι’ αυτό το έργο; Χιλιάδες εθελοντές πάλεψαν ατελείωτες ώρες για να φτιάξουν δομές κοινωνικής αλληλεγγύης που όμοιές τους δεν υπάρχουν πουθενά σε ολόκληρη την Ελλάδα.

  • Κοινωνικό συσσίτιο με 8.000 έως 10.000 γεύματα κάθε μήνα.
  • 2 κοινωνικά παντοπωλεία (Τρίλοφο & Περαία)
  • Κοινωνικό κατάστημα ρούχων & παιχνιδιών στην Περαία.
  • Κοινωνικό ιατρείο-φαρμακείο με πλούσια δράση
  • Ηλεκτρονική υπηρεσία διευκόλυνσης ευρέσεως εργασίας.
  • Τράπεζα αίματος.
  • Εργαστήρι ψυχικής ισορροπίας.
  • 2 στέκια νεολαίας- 2 Δανειστικές βιβλιοθήκες (Τρίλοφο & Περαία)
  • 2 κοινωνικά φροντιστήρια (Τρίλοφο & Περαία)
  • Δημιουργική απασχόληση σε ΑμεΑ
  • Τομέας εκδρομών.
  • Δράσεις Αλληλεγγύης στους πρόσφυγες.
  • Ομιλίες-διαλέξεις σε όλη τη χώρα και ιδιαίτερα Τρίλοφο και Περαία.

Πολλές δεκάδες τόνοι τροφίμων έχουν μοιραστεί μέχρι τώρα. Ότι περισσεύει το προωθούν σε άλλες κοινωνικές δομές. Δίνουν συχνά στις φυλακές Διαβατών και Αγροτικές Κασσάνδρας, στο “Φάρο του κόσμου”, “το χαμόγελο του παιδιού”, “τα χωριά SOS’’ ‘’την αυτογνωσία’’ ‘’την όαση’’ σε δεκάδες συλλόγους, φιλόπτωχα, ενορίες, μητροπόλεις, τα Πατριαρχεί Ιεροσολύμων και Αλεξανδρείας, τις εκκλησίες Σερβίας, Αλβανίας, δήμους, κοινότητες, γηροκομεία, κοινωνικά παντοπωλεία και σε πολλές ιδιωτικές πρωτοβουλίες δράσεων αλληλεγγύης.

Κάθε φορά που μαζευόμαστε ο παπά Χρήστος γεννούσε καινούργιες ιδέες, έβαζε νέους στόχους. Πάμε παιδιά θα κάνουμε αυτό και μετά εκείνο και αργότερα το άλλο. Ρε παπά μας λατρεμένε του λέγαμε πως θα γίνουν όλα αυτά χωρίς καθόλου λεφτά? Αφού εσύ δεν θέλεις να ψάχνουμε χρήματα? Θησαυρός δικός μας έλεγε με καμάρι είστε όλοι εσείς τι να τα κάνουμε τα λεφτά με φτάνει το μεράκι σας, η καρδούλα και η τρέλα σας και συμπλήρωνε με αυτά μπορούμε να κάνουμε τα πάντα ενώ με τα λεφτά ελάχιστα. Άλλωστε μην ξεχνάμε έλεγε ότι το κουμάντο σε αυτό το έργο το κάνει ο γέροντας Παΐσιος. Είχε πάντα στον λόγο του απόλυτη βεβαιότητα ότι ο γέροντας είναι παρών και αφεντικό σε ότι κάνουμε. Ατελείωτες ώρες ξεκίναγε να μας λέει ιστορίες από την ζωή του κοντά στον Άγιο Παΐσιο. Άστραφτε το πρόσωπο του και έλαμπαν τα μάτια του όσες φορές μας διηγούνταν ίστορίες από τη ζωή και την διδασκαλία του γέροντα.

Οι εφημερίδες, τα περιοδικά, η τηλεόραση και όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ασχολήθηκαν πάρα πολύ με τον παπά Χρήστο. Για τον τόπο μας, για το χωριό μας και για όλους μας ήταν μια διαφήμιση που δεν έτυχε να τη έχει κανένα άλλο μέρος του κόσμου. Εκατοντάδες ή και χιλιάδες φορές κάπου παρουσίαζαν τον ίδιο και το έργο του. Οι ανατρεπτικές ιδέες του, η ανένταχτη στο σύστημα ψυχή του έγινε πόλος έλξης αλλά και θαυμασμού από χιλιάδες ή και εκατομμύρια αναγνώστες και ακροατές. Ο ίδιος δε πάντα συστηνόταν “ο παπά Χρήστος από τον Τρίλοφο”, ποτέ δεν χρησιμοποίησε το επίθετο του, ποτέ δεν έβαλε άλλον προσδιορισμό. Είμαστε ευγνώμονες για το πόσο πολύ διαφήμισε τον τόπο μας, το πόσο ξακουστό έκανε το χωριό μας και το πόσο περήφανους μας έκανε όλους εμάς.

Στον παπά Χρήστο όμως δεν μπορεί κανένας να προσπεράσει και την άλλη ιδιότητά του ως παπάς του ΠΑΟΚ. Ήθελε πολλή δύναμη ψυχής για να εκτεθεί κάποιος μαζί με όλους αυτούς τους τρελούς των γηπέδων. Να χορεύει, να τραγουδάει και να αγκαλιάζεται μαζί τους. Όλα αυτά τα παιδιά είναι πολύ δύσκολο να αποδεχτούν κάποιον θεσμό. Ακόμα πιο πολύ δύσκολο είναι να κάνουν φίλο τους έναν παπά. Ο παπά Χρήστος όμως κατάφερε να κερδίσει τις ψυχές, τις καρδούλες, το μυαλό, τα όνειρα και τους στόχους όλων αυτών των παιδιών. Όταν ήρθε ο πόλεμος εναντίον του παπά Χρήστου από το άρρωστο κομμάτι της εκκλησίας όλα αυτά τα παιδιά ήταν εκεί. Σήκωσαν το ανάστημα τους και έγιναν πύργος προστασίας του παπά τους.

Είναι υπέροχο να μπει κάποιος μαζί του στο γήπεδο και να δει με τι λαχτάρα τον αγκαλιάζουν και με τι ευλάβεια του φιλάνε το χέρι. Τον κοιτάνε στα μάτια, του εξομολογούνται δημόσια και τρελαίνονται μαζί του. Χιλιάδες από αυτά τα παιδιά, τους αλήτες, όπως τους λέει η κοινωνία, γονατίζουν μπροστά του για μια πεντακάθαρη εξομολόγηση και κατάθεση της ψυχής τους. Ίσως αυτό είναι το πιο σπουδαίο πνευματικό και κοινωνικό έργο της προσφοράς του π. Χρήστου που μπήκε σ’ όλα αυτά τα παιδιά, τους αγκάλιασε πρώτος αυτός και μετά όρμησαν κι αυτοί στην αγκαλιά του. Με λαχτάρα του φωνάζουν τα συνθήματα, με ακόμη περισσότερη λαχτάρα τον περιμένουν κάθε Κυριακή δίπλα τους. Έβγαλαν χιλιάδες μπλουζάκια με τη φράση «παπά Χρήστο οι αλήτες πάντα μαζί σου».

Ακόμα όμως πιο σπουδαίο μεγαλείο είναι που κέρδισε την αγάπη των φιλάθλων και των νέων και από τις άλλες ομάδες. Είχε μία υπέροχη, μοναδική και σπάνια τρέλα που μπορούσε να κερδίσει τον οποιοδήποτε. Ο παπά Χρήστος ποτέ δεν ζυγιζε την πίστη ή την απιστία του άλλου. Αγαπάει ποιο πολύ τον άθεο από τον πιστό, τον απέναντι από τον διπλανό του. Πόσες φορές μας διηγήθηκε την ιστορία της δικιάς του ζωής σαν άθεος που πήγαινε στον γέροντα Παΐσιο και τον ζάλιζε με τις ιδέες του και αυτός απλά τον αγκάλιαζε και του έδειχνε την αγάπη του χωρίς να τον βάζει απέναντι. Η εκκλησία έλεγε πάντα μόνο ένα όπλο έχει την αγάπη χωρίς όρια και προϋποθέσεις.

Πολλά θα μπορούσε να πει κανένας και για άλλα έργα: ομιλίες, διαλέξεις, συγγράμματα, βιβλία, επισκέψεις του σε σπίτια, σε αρρώστους, σε νοσοκομεία, στις φυλακές κι όπου υπάρχει πόνος, βάσανα, αρρώστιες και κάθε είδους δυσκολία.
Ο αντιρατσιστικός του αγώνας ενάντια στις αδικίες της κοινωνίας, τον φασισμό και την ξενοφοβία τον έφεραν πολλές φορές στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Ούτε φοβήθηκε, ούτε μάσησε τα λόγια του. Τα λέει πάντα καθαρά, ξάστερα και με όλη τη δύναμη της ψυχής του. Ποτέ δεν συντάχθηκε με το σύστημα. Αντισυστημικός και στη θεωρία και στις ιδέες του και στην καθημερινότητα της ζωής του. Δεν φοβήθηκε ακόμη κι όταν τον απείλησαν με το χάσιμο της θέσης του. Για τον π. Χρήστο οι ιδέες είναι πάνω από κάθε συμφέρον του. Αποτελεί μεγαλείο για όλους μας και ίσως άπιαστο παράδειγμα ότι όλον αυτόν τον αγώνα τον βγάζει πέρα χωρίς να μαζεύει ούτε ένα ευρώ σε προσφορές. Το λέει και το ξαναλέει ότι «εμείς δε δεχόμαστε χρήματα». Δεν υπάρχει κανένας που μπορεί να πει ότι πήγε και του ζήτησε 5- 10- 100 ή και χιλιάδες ευρώ γι’ αυτόν και το έργο του. Δεν μπήκε σε ΕΣΠΑ και επιχορηγήσεις ποτέ, δεν δέχτηκε οικονομική βοήθεια από κανέναν. Τόσο έργο γίνεται χωρίς καθόλου χρήματα.

Τι μεγαλείο, τι παράδειγμα μοναδικό όλοι να κυνηγάνε τα χρήματα κι αυτός να νοιάζεται μόνο για το έργο. Δεν είναι τυχαίο που χιλιάδες εθελοντές τρέχουν μαζί του να προσφέρουν ατελείωτα σε δεκάδες δράσεις αλληλεγγύης. Ενώ λοιπόν το έργο και η προσφορά αυτού του υπέροχου ανθρώπου, κάποιοι έκαναν τα πάντα να μπουν φραγμοί. Περίσσεψε η ζήλεια, ο φθόνος και η κακία.

Τα τελευταία χρόνια δέχτηκε ανελέητο πόλεμο. Προσπάθησαν με λύσσα να του βάλουν εμπόδια. Τον πέταξαν από προϊστάμενο του ναού, έβγαλαν όλα τα κλιματιστικά, του κλείδωναν τον χειμώνα την θέρμανση.

Αναγκαζόταν να κάνει γάμους και βαπτίσεις, αγρυπνίες, παρακλήσεις, άλλες ακολουθίες και την εξομολόγησή του χωρίς θέρμανση, χωρίς ψάλτες, χωρίς κανέναν βοηθό και μέσα στους 45 βαθμούς, με τους καύσωνες του καλοκαιριού χωρίς κλιματισμό.

Προσπάθησε και ξαναπροσπάθησε στην αρχή προφορικά και μετά γραπτώς να θέσει και σε τοπικό επίπεδο αλλά και στη μητρόπολη αναλυτικότατα όλα τα προβλήματα που έπνιγαν τον ίδιο και καθιστούσαν αδύνατη τη συνέχιση του έργου του.

Έξι ολόκληρα χρόνια αγώνας μπας και καταλάβουν κάποιοι ότι εδώ τίποτα απ’ όλα αυτά που γίνονταν και έτσι όπως γίνονταν δεν είχε σχέση με Θεό, με αγάπη και με εκκλησία. Ακόμη κι αυτόν τον αγώνα όμως ζήτησε από όλους μας να τον κάνουμε με ευγένεια και πνευματικότητα.

Κάποιοι θερμόαιμοι έριχναν ιδέες τρελής και σκληρής αντιπαράθεσης. Ο ίδιος απαιτούσε πάντα τη σύνεση και την πολλή προσευχή και «θα δείξει ο Θεός, μας έλεγε, τι πρέπει να γίνει».

Πέρασαν οι μήνες και τα χρόνια και κανένας δυστυχώς απ’ αυτούς τους 5-10 που κρατάνε θέσεις κλειδιά της ενορίας και της μητρόπολης της περιοχής δεν κατάλαβε τίποτε. Αλήθεια, πάντα θα αναρωτιόμαστε: δεν μπόρεσαν να καταλάβουν ή αυτός ήταν ο στόχος τους να τον διώξουν;

Ο ίδιος ο παπά Χρήστος όλον αυτόν τον καιρό πίστευε ότι κάποια στιγμή κάτι θα αλλάξει και θα μπορέσει να συνεχιστεί όλο αυτό το έργο της ενορίας. Όταν όμως κατάλαβε ότι δεν υπάρχει πλέον καμία τέτοια ελπίδα πήρε την απόφαση της φυγής.

Όσοι είμαστε κοντά του ζήσαμε όλη την πάλη μέσα του. Βλέπαμε πόσο πολύ μάτωνε η καρδιά του να πάρει την απόφαση του αποχαιρετισμού από εκεί που έζησε, πάλεψε, ίδρωσε, ξενύχτησε για όλους αυτούς που ζουν σ’ αυτόν τον τόπο και όχι μόνο. Όταν πλέον νίκησε μέσα του ο δρόμος του αποχαιρετισμού, ήρθε ο καινούριος αγώνας.

Μόλις το έμαθαν ότι μπορεί να φύγει απ’ τον Τρίλοφο έτρεξαν μητροπολίτες και ιερείς από διάφορα μέρη και του πρόσφεραν μικρές και μεγάλες ενορίες για να πάει εκεί να συνεχίσει το σπουδαίο έργο του. Ο ίδιος επέμενε μέχρι τέλους να ψάχνει ό,τι πιο μικρό και ταπεινό γιατί έλεγε ότι «θα’ ναι προσβολή για όλον αυτόν τον κόσμο του Τριλόφου να φύγει από δω για κάτι ακόμα πιο μεγάλο και λαμπερό».

Ήθελε όμως και να μη φύγει μακριά για να μπορούν όσοι θέλουν να πάνε για λειτουργίες, γάμους, βαφτίσια και εξομολογήσεις. Νιώθει πάρα πολύ ήρεμος και τυχερός που βρήκε το χωριό Σαρακήνα στην μητρόπολη Ιερισσού, των 70 κατοίκων, να λειτουργεί εκεί.

Αλλά έκανε ένα βήμα ακόμη, να βρει κι έναν χώρο, μέσα στα στέκια της νεολαίας, για να εξομολογεί. Ο Θεούλης του έκανε το χατίρι. Του χάρισε το παλαιό και χαριτωμένο εκκλησάκι του αγίου Γεωργίου ανάμεσα στο COSMOS και στο Magic Park. Εκεί λοιπόν και στα δύο αυτά στέκια είμαστε σίγουροι ότι ο παπά Χρήστος θα αρχίσει πάλι απ’ την αρχή όλο αυτό το έργο που τόσο καλά ξέρει να κάνει.

Αλήθεια εμείς τώρα θα μείνουμε να σκεφτόμαστε τι χάσαμε ή γιατί το χάσαμε; Πρέπει να παλέψουμε δυνατά έστω και τώρα για να ανατρέψουμε την αδικία.

Ο ίδιος πάντως ακόμα κι αυτές τις τελευταίες του στιγμές στην ενορία μας αποδεικνύει το μεγαλείο της ψυχής του και την απέραντη αγάπη του. Δεν γκρινιάζει, δεν σκοτεινιάζει, δεν χάνει το χαμόγελό του, αλλά κυρίως αφήνει πίσω ευχές και ευλογίες και όχι κατάρες, όπως θα μας άξιζε.

Παπά Χρήστο σ’ ευχαριστούμε πολύ για όλα αυτά που ζήσαμε μαζί σου. Σ’ ευχαριστούμε πολύ που μας αγάπησες, σ’ ευχαριστούμε πολύ που όπως λες θα συνεχίσεις να μας αγαπάς, να μας νοιάζεσαι, να εύχεσαι και να προσεύχεσαι για μας. Είναι αξεπέραστο το μεγαλείο σου να συνεχίζεις να κρατάς εδώ το σπίτι της κατοικίας σου, το συσσίτιό σου και το κοινωνικό ιατρείο σου, σ’ αυτόν τον τόπο που σε πόνεσε τόσο πολύ και επέτρεψε σε κάποιους να μπορέσουν να σε διώξουν.

Σου ζητάμε συγνώμη που εμείς δε μπορέσαμε να αγωνιστούμε για σένα για να σε κρατήσουμε. Παπά Χρήστο μας μέσα από το βάθος και της δικιάς μας καρδιάς, που να το ξέρεις καλά πονάει πάρα πολύ αυτές τις ώρες, τολμάμε να ζητήσουμε και να σου πούμε ότι το χωριό σε περιμένει να γυρίσεις ξανά εδώ στην ενορία και στον τόπο που τόσο πολύ αγάπησες, αλλά να ξέρεις κι ότι όλοι εμείς σε αγαπήσαμε. Να είσαι σίγουρος ότι όλοι μας και εκεί που θα πας θα ερχόμαστε να λειτουργούμαστε και εκεί που θα εξομολογείς, για να εξομολογούμαστε και στον δρόμο που θα σε βρίσκουμε, θα τρέχουμε να σ’ αγκαλιάζουμε.

Μη μας το στερήσεις λοιπόν κι ας μην το αξίζουμε.


Ακολουθήστε την προσπάθεια μας στα κοινωνικά δίκτυα

http://www.facebook.com/gerontaspaisios.gr
http://twitter.com/paisios_gr
http://www.youtube.com/gerontaspaisiosGR
http://plus.google.com/+GerontaspaisiosGr/